Pickup Tip: Ο χαμένος τουρίστας

Έχω γράψει σε παλιότερο άρθρο για κάποια από τις εξορμήσεις μου στο εξωτερικό και τις παρατηρήσεις μου με το πόσο διαφορετικές σε νοοτροπία είναι εκεί οι γυναίκες.

Εκείνη την περίοδο είχα ανακαλύψει κατά λάθος έναν τρόπο προσέγγισης, ο οποίος μπορώ να πω ότι μου φάνηκε πολλές φορές χρήσιμος. Ο τρόπος απλός: ο τουρίστας που δεν είναι από τα εκείνα μέρη και ψάχνει για βοήθεια.

Πολλές φορές ταξιδεύω μόνος μου στο εξωτερικό γιατί μου αρέσει. Αν και τις περισσότερες πηγαίνω με παρέα, υπάρχουν στιγμές που πηγαίνω και μόνος μου και μπορώ να πω ότι δεν το έχω μετανιώσει, το αντίθετο μάλιστα. Όταν είσαι μόνος σου, πηγαίνεις όπου θέλεις, βλέπεις ότι θέλεις και φυσικά, πιέζεις τον εαυτό σου να κοινωνικοποιηθεί.

Άλλες φορές πάλι, όταν είμαι με παρέα, βρίσκω λίγο χρόνο και δραπετεύω, ώστε να κυκλοφορήσω στην πόλη μόνος μου, να μιλήσω με κόσμο και γιατί όχι, να εξασκήσω και το παιχνίδι.

Χάρτης από κάποιες πρόσφατες εξορμήσεις μου. Σχεδόν παντού πηγαίνω με αυτοκίνητο (το έχω σαν κανόνα), οπότε σταματάω και ενδιάμεσα (χρησιμοποιώ μόνον GPS στον δρόμο και όχι Google Maps για πολλούς και διαφόρους λόγους).

Έτσι και σε μια τέτοια περίπτωση που είχα χαθεί (οι περισσότερες από τις περιπτώσεις αυτές έγιναν το 2009, περίοδο που δεν είχαμε εξυπνοτηλέφωνα και άρα τον κόσμο στα χέρια μας), άρχισα να ρωτάω τον κόσμο για το που θα πάω.

Αυτό που είχα παρατηρήσει τότε ήταν ότι ο κόσμος όχι μόνον με βοήθαγε να βρω το σημείο που ήθελα, ήταν σαν να θέλει να κάνουμε και παρέα, δηλαδή κάποιες κοπέλες μου είχαν πει να καθίσω μαζί τους.

Μάλιστα είχα γνωρίσει και έναν τύπο που ήταν σε παρέα από κοπέλες που ρώτησα και μου είπε αν ποτέ ψάξω για δουλειά, μπορώ να πάω σε ένα εργοστάσιο που δούλευε και ο ίδιος. Και μιλάμε για γνωριμία μισάωρου. Εκεί κατάλαβα ότι ο κόσμος στις μεγάλες αυτές πόλεις, μπορεί να θεωρείται κάπως «παγωμένος», αλλά κατά βάθος κάποιοι ψάχνουν για παρέα, απλώς διστάζουν να μιλήσουν.

Βέβαια αυτό δεν είναι κάτι που συμβαίνει παντού. Πχ στην Ουγγαρία παρατήρησα τις περισσότερες γυναίκες κάπως διστακτικές στο να μιλήσουν σε άγνωστο, σε αντίθεση με Ρουμανία, Βουλγαρία ακόμη και Σερβία. Στην Ιταλία πάλι δύσκολα μου μιλούσαν όταν άκουγαν αγγλικά. Σαν πρώτη μου εντύπωση πάντα όλα αυτά, γιατί σίγουρα δεν είναι παντού έτσι.

Αυτό το δοκίμασα και στην Ελλάδα και μάλιστα πολλές φορές. Και παρατήρησα ότι πιάνει σχεδόν πάντα. Κάποιες φορές, όταν μιλούσα(με) σε 2-3 κοπέλες, μας έλεγαν σε ποιο μαγαζί θα πήγαιναν και αν θέλαμε να πάμε να τις βρούμε. Άλλες φορές πάλι, όταν ρωτούσαμε «που να πάμε μετά», μας ρωτούσαν αν θέλουμε να καθίσουμε μαζί τους.

Άλλοι πάλι ήταν ξινές, άλλες δεν γούσταραν να απαντήσουν κλπ, δεν μπορείς πάντα να έχεις θετικές ανταποκρίσεις.

Έτσι λοιπόν, την επόμενη φορά που θα περπατάς στον δρόμο και δεις μια όμορφη κοπέλα να έρχεται προς το μέρος σου, αντί να της πεις «γεια σου, σε είδα από εκεί και ήθελα να σου μιλήσω«, πες της μήπως γνωρίζει ένα γνωστό μαγαζί που ψάχνεις, το οποίο κατά σατανική σύμπτωση είναι προς τον δρόμο της. Αν είσαι τυχερός και καλός, είναι πολύ πιθανό να σου πει «πάμε μαζί να σου το δείξω, είναι προς τα εκεί που πηγαίνω«.

Το ίδιο και στα μαγαζιά. Αν είσαι σε ένα μπαρ, ρώτησε την παρέα δίπλα σου καλά ξενυχτάδικα στην περιοχή. Αυτό δουλεύει από πολλές πλευρές. Πρώτον γιατί θέλει να δείξει ότι γνωρίζει και δεύτερον γιατί οι άνθρωποι θέλουμε να βοηθήσουμε κάποιον άλλο -συνήθως.

Κάποιες φορές θα δεις ότι είναι προτιμότερο να τις μιλήσεις κάπως έτσι από το να πας χύμα, ειδικά αν δεν σου έδειξαν κάποιο σημάδι για να πας. Έτσι θα έχεις τον απαραίτητο χρόνο να κάνεις παιχνίδι και να μην ανησυχείς για τα κόλπα και τις άμυνες τους.